اندر مصائب وب‌نگاری

حافظه‌ام می‌گوید سینا مطلبی اولین کسی بود در وبلاگستان فارسی که فقط به خاطر نوشته‌های وبلاگش بازداشت و بازجویی و محاکمه شد. شاید قبل از او هم کسانی بوده‌اند و خبرش جایی درز نکرده بوده. بعد از او ولی بسیار بودند وب‌نگارهایی که برای پاره‌ای توضیحات یا تنبیهات فراخوانده شدند. و لزوماً هم مطالب‌شان سیاسی (یا به تعبیری امنیتی) نبوده است.
از مشکلاتِ وب‌نگاری یکی هم این است که در گزینش‌های مربوط به احراز شغل یا تحصیلات تکمیلی امتیازِ منفی به حساب می‌آید و بعضاً همین موضوع باعثِ توقفِ وبلاگ‌نویسیِ افراد هم شده است. یا بدتر: حینِ کار/تحصیل تحتِ فشارهایی وبنگار مجبور شده چیزی خلافِ عقیدهٔ خود و همسو با عقیدهٔ کارفرما/استاد منتشر کند. دقت کنید که موضوع این‌جور فشارها متنوع بوده است و اغلب فقط برای حفظ منافعِ بالادستی‌ها.
این‌ها را نگفتم که حرف‌های جناب محمدجواد لاریجانی را مبنی بر وجود آزادی بیان (و بعد از بیان) در ایران و وضعیتِ درخشان حقوق بشر رد کنم. فقط خواستم به نمونهٔ (به چشمِ من) جدیدی از مصائب وبلاگ‌نویسی برسم: اخراج به دلیل نوشتن از چیزهایی که مخالف «فرهنگ و ارزشهای مورد قبول» رئیس است.
مرتبط:
«قطع همکاری» آی.پی.ام. با دکتر لاجوردی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *