در شهر

توسط: Parastoo

اورژانس بیمارستان شهید باهنر، ۱۰ صبح ۹ اسفندماه ۱۳۹۰:
– سلام خانوم دکتر. ضعف شدید دارم و هر بار می‌شینم و پا می‌شم چشمام سیاهی می‌ره.
دکتر همان طور که سرش پایین است می‌پرسد که آیا گلویم هم درد می‌کند یا نه. جواب منفی می‌دهم و تصمیم می‌گیرم سریع موضوع اصلی را بگویم.
– راستش ۴۳ روز بازداشت بودم و از وقتی که آزاد شده‌م نمی‌تونم بخوابم. از خوردن افتاده‌م و مدام فشارم پایینه و..
هیجان‌زده نگاهم می‌کند و اسمم را می‌گوید و تأکید می‌کند که من را از چهره‌ام شناخته و در حالی که فشار خون‌ام را اندازه‌گیری می‌کند، تندتند می‌پرسد که سخت گذشته یا نه و دادگاهم کی برگزار می‌شود و اینها. می‌گوید که خیلی با من حرف دارد. می‌خواهد در دستورات پزشکی‌اش بنویسد که سرعت سِرُم را خیلی کند تنظیم کنند که فرصت کند بالای سرم بیاید..
حال من؟ این حرف‌ها دست‌کم به اندازه‌ی یک آمپول ویتامین ب شارژم کرد.