اولویت‌ها را چه کسی تعیین می‌کند؟

یکی دو ساعت دیگر مسابقهٔ والیبال مردانِ ایران و آمریکا در استادیوم ۱۲هزار نفریِ آزادی برگزار می‌شود بدونِ حضورِ زنان یا دقیق‌تر: با حضورِ تعدادِ مشخصی از زنان با کارت‌های VIP.

بحث‌ها دربارهٔ رفتن یا نرفتنِ زنان به استادیوم‌های ورزشی این روزها خیلی بیشتر از اوایل دههٔ ۸۰ است که کمپین‌اش را راه انداختیم. تعدادِ کسانی که برای گرفتنِ این حق‌شان تلاش می‌کنند، ده‌ها برابر شده است. هر روز چهرهٔ جدیدی در رسانه‌ها می‌بینیم که در این باره حرف می‌زند و غیره.

آن روزها از هر طرف اخطار می‌رسید که وقت و انرژی‌مان را برای موضوعی فرعی که «اولویتِ جنبش زنان» نیست صرف نکنیم. ما بیش از فعالانِ اجتماعی از سوی ورزشکاران حمایت می‌شدیم. اما آزادیِ دسترسی به همهٔ فضاهای عمومی فارغ از جنسیتِ افراد و مبارزه با جداسازی جنسیتیِ فضاها برای خیلی‌ها مهم است و گذشتِ زمان این خواسته را به‌خوبی برجسته کرده. زیاد به این فکر می‌کنم که واقعاً اولویت‌ها در هر جنبشی چگونه تعیین می‌شوند..